Schrijftolk - een verademing!
Sinds mijn negende jaar al “gezegend” met een slecht(er) (wordend) gehoor, kreeg ik op mijn 55e een uitnodiging voor een cursus competentiemanagement. Even ter verduidelijking, een soort gesprekstechniek aanleren met behulp van een acteur en een gespreksleider. Nou heb ik als slechthorende wel meer cursussen gevolgd, maar dat was vaak van: 'laat de docent maar praten, ik haal het thuis wel uit de boeken.'
Het laatste kunststukje op cursusgebied vond al meer dan 6 jaar terug plaats. Een dictee maken naar aanleiding van de nieuwe spelling. Vraag me niet naar het resultaat! Na het openen van de cursusuitnodiging, brak het zweet me spontaan uit. Dat wordt niks Janneman dacht ik, gezien de vorm en inhoud van de te geven cursus.
Nou was ik via, via al wel op de hoogte van het tolkgebeuren, en mailde mijn leidinggevende of het misschien ook zin had om via een tolk te werken? Maar ja, regel dat maar eens binnen een week, als je er nog nooit gebruik van hebt gemaakt. Uiteindelijk bleken er binnen ons bedrijfsonderdeel nog een drietal auditief gehandicapten aanwezig te zijn.
Omdat de cursus via een project werd aangestuurd en deelname voor iedereen verplicht, werden wij vieren in een soort aparte veegronde samengebracht. Via een speciale cursusopzet en voorzien van maar liefst 3 tolken, werd een tweetal cursusdagen gegeven. Enerzijds voelde ik me een beetje het kneusje, anderzijds was het een verademing. Het gesproken woord nu eens letterlijk te kunnen volgen, via het scherm van de schrijf(tolk). De andere cursisten met auditieve beperking maakten gebruik van een gebarentolk.
Voor het maandelijkse werkoverleg heb ik per direct op eigen initiatief een tolk vastgelegd. Ook dat is nu stukken beter te volgen dan voorheen. Mijn ervaring: afhankelijk van de situatie en de mate van de gehoorbeperking moet je toch over een soort drempel heen, om van een schrijftolk gebruik te gaan maken.
Anekdote:
Naar aanleiding van een cursus aan ons auditief beperkten gegeven, kregen we van de projectleider de vraag om aan een interview voor het bedrijfsblad mee te werken. Iedere cursist zegde spontaan zijn medewerking toe en de projectleider en zijn assistente regelden een interviewer, vergaderruimte en tolken.
Op de bewuste datum en locatie, op het afgesproken tijdstip zaten 2 tolken en 3 auditief gehandicapten te wachten op de persoon die het interview zou afnemen. Via de tolken werd een rondje gebeld, maar de interviewster bleef spoorloos. We hebben gezellig koffie gedronken en zaten een uur later nog te wachten op de interviewster, die dus deze dag niet op kwam dagen.
Naar later bleek, zou afgesproken zijn dat ze bij de receptie zou worden opgehaald. In het grote complex, druk bellend met haar mobieltje, had ze nog een uur lopen dwalen maar kon ze de locatie niet achterhalen. Ik noem dit communicatie-stoornissen in het goedhorende circuit, vrij vertaald: Wel goed horen, maar niet goed luisteren, c.q. afspraken nakomen.